Marketing polityczny

Za wikipedią: Marketing polityczny – jedna z form komunikacji politycznej, w której następuje oferowanie, tworzenie i wymiana wartości między uczestnikami rynku politycznego. Sprowadza się ona do wykorzystania zespołu technik społecznych, teorii oraz metod zaczerpniętych z marketingu klasycznego, w celu stworzenia odpowiedniego obrazu kandydata, wypromowania jego osoby, wyróżnienia go spośród jego rywali oraz uzyskania jak największego poparcia przy jak najmniejszym zużyciu środków.

Definicja

Marketingiem politycznym nazywamy zespół technik, które wykorzystuje się do stworzenia odpowiedniego obrazu kandydata wśród jego elektoratu, wypromowania jego osoby, wyróżnienia go spośród rywali i uzyskania określonej liczby głosów przy jak najmniejszym zużyciu środków (lub przy poniesieniu określonych środków uzyskać maksymalną liczbę głosów).

Marketing polityczny zajmuje się również badaniem procesów wymiany między podmiotami politycznymi a ich środowiskiem, jaki i podmiotów politycznych pomiędzy nimi samymi.Działania marketingowe powinny być prowadzone nie tylko podczas wyborów, gdy następuje ich szczególna intensyfikacja, ale przez cały czas, a politycy są wkomponowywani w obraz partii politycznej, w której działają. W marketingu politycznym stosuje się nowoczesne metody promocji, zarządzania wizerunkiem oraz wzbogacania własnej marki.

Główne elementy

  • strategie wyborcze (ang. elections strategy),
  • wizerunek telewizyjny kandydatów/partii (ang. TV image),
  • polityczny public relations (ang. political PR),
  • miejsce w sondażach (ang. polls)

Historia marketingu politycznego

Pojęcie marketingu zdefiniowano po raz pierwszy w 1941 roku, a zastosowany został w praktyce w 1952 roku w wyborach prezydenckich w USA. W 1959 roku został po raz pierwszy wykorzystany w Europie, podczas wyborów parlamentarnych w Wielkiej Brytanii. Od lat dziewięćdziesiątych jest on powszechnie stosowany w krajach Europy Wschodniej, a także w Rosji, zarówno w wyborach prezydenckich, jak i wyborach parlamentarnych i lokalnych[.

Wraz z rozwojem technik marketingu politycznego zaczęły powstawać nowe specjalności z nimi związane:

  • specjaliści do spraw komunikowania masowego,
  • analitycy rynku politycznego,
  • specjaliści od badań opinii publicznej,
  • specjaliści w dziedzinie public relations,
  • technicy reklamy,
  • specjaliści w zakresie kupowania czasu antenowego i przestrzeni reklamowej (z ang. media buyers),
  • trenerzy w zakresie umiejętności mówienia i publicznych wystąpień (ang. coach speaker).

Obecnie coraz częściej partie polityczne korzystają z usług agencji specjalizujących się w marketingu politycznym.

Strategie

marketingu politycznym wyróżnia się następujące rodzaje strategii:

  • Ze względu na działania na rynku politycznym:
    • defensywną – działania skupiają się na utrzymaniu elektoratu,
    • ofensywną – dominują przedsięwzięcia mające zdobyć głosy nowych wyborców.
  • Ze względu na przedmiot:
  • strategię sprzedaży programu politycznego – polega ona przede wszystkim na opracowaniu i opublikowaniu programu partii. Następnie przygotowywane jest główne hasło programowe, umieszczane na plakatach i ulotkach reklamowych,
  • strategię sprzedaży polityka – w tej strategii główny nacisk kładzie się na wygląd oraz odbiór psychologiczny polityka. Kształtowany jest jego pozytywny wizerunek, którego istotnym elementem jest odpowiednio przedstawiony życiorys kandydata. Uwydatnia się pozytywne oraz ukrywa niewygodne fakty z życia polityka. W tym celu stosuje się niedomówienia oraz odpowiednią selekcję informacji,
  • strategię sprzedaży partii politycznej – polega ona na nadaniu partii odpowiedniej nazwy, loga i skrótu (ważne jest aby był łatwy do skandowania m.in. na wiecach), zapewnieniu ciągłej obecności w środkach masowego przekazu, odpowiedni dobór lidera partii oraz odpowiedniej jej prezentacji. Ważnym elementem tej strategii jest odpowiednio prowadzona kampania wyborcza[.
  • Ze względu na zakres działań:
    • skoncentrowana – dotyczy jednego segmentu rynku politycznego,
    • zróżnicowana – skupia się na kilku rynkach i segmentach,
    • niezróżnicowana – dotyczy kilku segmentów w obrębie jednego rynku.
  • Ze względu na charakter działań:
    • pozytywna,
    • negatywna.
  • Ze względu na działania względem rynku:
    • penetracji – skupienie się na zgłębieniu obecnego rynku,
    • rozwoju rynku – zdobycie nowego rynku i poszerzenie go.
  • Ze względu na ofertę:
    • wzrostu – skupienie się na wzbogaceniu oferty,
    • nowych przedsięwzięć – propozycja nowych, ryzykownych ofert politycznych.
  • Ze względu na podmiot:
    • utwardzania – wzmocnienie postaw wyborczych własnego elektoratu,
    • poszerzania – mające na celu zdobycie nowych głosów, głównie osób niezdecydowanych (strategia często opiera się na emocjach),
    • odwracania – zniechęcanie elektoratu kontrkandydata do oddawania na niego głosów (często staje się strategią negatywną),
    • neutralizowania – zniechęcanie zwolenników kontrkandydata do udziału w wyborach.
  • Audiowizualne i audytywne:
  • Wizualne:
    • prasa
    • ulotki, broszury
    • plakaty,
    • billboardy,
    • listy do wyborców,
    • reklamy ruchome
  • Bezpośredni kontakt z wyborcami:
    • door-to-door (marketing bezpośredni),
    • debata, wiece,
    • telemarketing,
  • Internet:
    • strony WWW,
    • reklama na stronach WWW,
    • blogi polityczne, polityków,
    • mailing,
    • profile w portalach społecznościowych,

Marketing polityczny w Polsce

Po raz pierwszy techniki marketingu politycznego zostały zastosowane w Polsce w pierwszej kampanii wyborczej odbywającej się w demokratycznej Polsce – w czerwcu 1989 roku. Do prowadzenia kampanii politycznej w 1989 roku „Solidarność” zaangażowała specjalistę od marketingu politycznego, Francuza Jacques Séguéla. Każdy z kandydatów Solidarności miał zdjęcie z Lechem Wałęsą – znany przywódca opozycji miał być ich przepustką do parlamentu. Natomiast podczas wyborów prezydenckich w 1995 roku Jacques Seguel kreował wizerunek polityczny Aleksandra Kwaśniewskiego.

Sytuacje kryzysowe

Media relations – podstawy

Za Wikipedią:

Media relations – jeden z elementów PR mający na celu utrzymywanie poprawnych stosunków z mediami, dzięki którym możliwe jest utrzymywanie dobrej komunikacji danej organizacji z otaczającym ją środowiskiem społecznym. Dzięki stałym relacjom z dziennikarzami w Polsce możliwe jest lokowanie informacji ważnych dla organizacji. Do tego celu wykorzystywane są narzędzia: informacja prasowa, wywiad okolicznościowy, relacja telewizyjna, program radiowy, i inne.


W imieniu klientów agencji, swoich pracodawców, własnej działalności gospodarczej, politycznej, artystycznej, społecznej dobre relacje z mediami są stosunkowo skutecznym i tanią metodą na budowanie zasięgów informacyjnych w oczekiwanym kontekście.

Możemy je podzielić na relacje osobiste/jednostkowe i takie, które w uproszczeniu możemy nazwać hurtowymi; tymi w tym wpisie się zajmiemy. By skutecznie stosować te narzędzia należy spełniać kilka warunków. Pierwszy i bodaj najważniejszy to znajomość rynku medialnego. Gdy rozmawiam z kandydatami do pracy w mojej agencji, podczas wstępnej rozmowy zawsze skręcam w tym kierunku.

Pytając o poszczególne tytuły prasy papierowej; ludzi, którzy stoją za konkretnymi tytułami; antenami telewizyjnymi, antenami radiowymi, portalami informacyjnymi. Oczywiście rynek medialny zmienia się w kosmicznym tempie, zasady współpracy i metody działania. Osobiście, zawsze gdy dzwoniłem do jakiegoś dziennikarza, często mojej koleżanki lub kolegi, zawsze na początku rozmowy informowałem, że jest to rozmowa służbowa lub prywatna. Gdy mówiłem, że prywatna, nigdy nie dążyłem do sprzedania informacji w imieniu mojego klienta. Ta zasada powodowała, że ludzie po drugiej stronie czuli się ze mną bezpiecznie.W pracy specjalisty public relations – warto również, po prostu lubić media i zgiełk informacyjny jaki one wytwarzają. 

Oznacza to, że w trybie ciągłym powinno się mieć kontakt z maksymalną liczbą różnych mediów, na ile tylko czas pozwala. Łatwo wtedy reagować na trendy, wyłapywać ciekawostki, i co najważniejsze identyfikować materiały, które mogą stanowić zagrożenie i być wstępem do sytuacji kryzysowej (to na inny temat, ale łatwiej zapobiec sytuacji kryzysowej, niż ją później obsługiwać). W przypadku przygotowywaniu informacji prasowej obowiązuje kilka żelaznych zasad:

  • informacja nie powinna liczyć więcej niż półtorej kartki standardowego maszynopisu; góra dwie kartki;
  • początek informacji – czyli lead – powinien zawierać kluczowe informacje, które chcemy przekazać jak również zachęcić do przeczytania reszty tekstu;
  • cały tekst powinien być skonstruowany w taki sposób aby wszystko co najważniejsze umieszczane jest na początku informacji, a wszystko co mniej ważne, umieszcza się w jego dalszych;
  • tekst powinien być sformatowany w logiczne akapity, tak aby wszystko było czytelne i zachęcało do zapoznania się, a nie było odrzucającą „blachą”
  • rozsądnym jest dawanie dobrych tytułów, które zachęcają do otworzenia i przeczytania informacji. Jeszcze niedawno w gazetach byli zatrudniani ludzie, którzy zajmowali się wyłącznie wymyślaniem dobrych tytułów;
  • po napisaniu informacji prasowej, ktoś powinien ją przeczytać i być może jeszcze ktoś. Najważniejszym jednak jest aby na samym końcu, zapoznał się z tą informacją ktoś (?)  kto nie miał z nią wcześniej, żadnego kontaktu i najlepiej by było gdyby nie miał też kontaktu z danym tematem. Taka osoba jest w stanie wychwycić błędy, które został przepuszczone przez inne osoby. (Osobiście mam na koncie wypuszczenie zaproszenia na konferencję prasową w której nic z niczym się nie zgadzało czyli jej temat, miejsce w którym miała się odbyć oraz dzień i czas jej rozpoczęcia. Stało się tak, ponieważ cały czas te dane zmieniał klient. Nie zmieniło to jednak faktu, że była to moja wina bo nie dopełniłem należnego obowiązku w postaci sprawdzenia tekstu jeszcze tuż przed samą wysyłką.)
  • bardzo dobrym posunięciem jest dodanie do informacji zdjęcia, grafiki, infografiki. Wszystkie media, bardzo dobrze wiedzą, że strona graficzna i wizualność,  jest niezwykle ważna dla odbiorców; im atrakcyjniejsze zdjęcie ! tym lepiej, wedle zasady –  „dobre zdjęcie więcej warte niż tysiąc słów”
  • informację prasową warto wysłać w pliku word’owskim lub txt – tak aby dziennikarz bez zbędnej zwłoki mógł zając się ewentualnym redagowanie; wysyłanie takowej w pdf’ie, nie jest najlepszym pomysłem
  • gdy przygotowuje się mailową bazę wysyłkową, musi być ona zgodna z zainteresowaniami, kompetencjami, odpowiedzialnościami konkretnego dziennikarza i medium jakie on reprezentuje;
  • przy wysyłce wiadomości mailowej, warto odbiorców utajnić; tak aby inni odbiorcy nie widzieli pozostałych – robimy tzw ukrytą kopię.

Co robiliśmy?

Sport

Wydarzenia

Animacje

Cytrynopodobne

Od 2016 roku zajmuję się wspieraniem różnych instytucji zdrowotnych, które zajmują się leczeniem, wspieraniem dzieci. Na zamówienie maluję obrazy, które roboczo nazwałem #cytrynopodobne. Na początku kupowali je moi znajomi i przyjaciele. Teraz – czyli od końca 2018 i początku 2019 nabywcami są osoby, które albo zobaczyły mój obraz u kogoś albo natknęły się na stosowne info w social mediach.

Obrazy te malowane są aktualnie w dwóch formatach 90×130 lub 100×140 (uzależnione jest to od dostępności w sklepie konkretnych podobrazi; używam tylko lnianych) Cena wyjściowa wynosi 1500 pln, ale zawsze oczekuję, że nabywca dołoży więcej. 

Od zawsze śledziłem Klinikę Budzik i gorąco jej kibicowałem. Któregoś dnia, pomyślałem, że może w taki sposób będę ich wspierał. Zacząłem i chwyciło. Łącznie do początku marca 2019 sprzedałem kilkanaście obrazów za łączną kwotę circa 25 tysięcy pln.

Wąskim gardłem jestem ja i mój czas – więc każdy kto zamawia #cytrynopodobne z racji techniki jaką stosuje oraz moich możliwości czasowych, musi uzbroić się w #megacieprpliwość. Już teraz wiem, że nie jestem w stanie wyprodukować więcej niż 10 obrazów rocznie. Szkoda bo mam coraz więcej klientów.

Przeczytaj wpis – Kup Cytryny, zrobisz dobry uczynek.

Ostatnio (początek 2019) zaczął nas wspierać Łukasz Kunicki, który w małej manufakturze wyrabia deski do serwowania i krojenia potraw, blaty, ozdoby i różne inne ładne rzeczy związane z drewnem i dekoracją domu. Łukasz przeżył w 2003 potężny wypadek na rajdzie, spędzając 3,5 tygodnia w śpiączce. Dlatego obiecał, że do każdej wpłaty na bliskie jego sercu “Klinikę Budzik” oraz “Fundację Akogo?”, jego manufaktura dorzuca deskę w stylu tej na załączonym obrazku. Ta konkretna nazywa się “Das Boot”.
Instagram: @wdeche_manufaktura

Rozliczamy się w następujący sposób – pieniądze należy przelać na konto, albo:

Klinika Budzik, zajmują się wybudzaniem dzieci (i od niedawna dorosłych) ze śpiączki.

hospicjum dziecięce w Gdańsku 

Klinika Neurochirurgii Dziecięcej w Centrum Zdrowia Dziecka

– możliwa jest wpłata na inny wspólnie ustalony cel, pod warunkiem, że spełnia założenia wspierania dzieci w potrzebie. Jestem bardzo elastyczny w tej sprawie

Jestem często pytany – Dlaczego tak robię ?

1/ bardzo lubię malować;

2/ muszę ekspediować w świat moje prace ponieważ nie mieszczą się w domu. Rodzina nie zawsze jest zadowolona, że płótna stoją oparte jedno o drugie w pokoju, cały czas ich przybywa, a pies pomalował sobie bok na niebiesko. Muszę więc “wysyłać je w świat”;

3/ jeżeli mogę pomóc to pomagam;

4/ … tak, oczywiście. W sensie wizerunkowym, bardzo dobrze działa to na wszystkich zainteresowanych.